Beitske Nicolai-Sikkema is niet meer.

Beitske Nicolai-Sikkema is niet meer. Vanmiddag hebben we haar, vanuit de mooie en grote Maartenskerk, naar haar laatste rustplaats in Kollum gebracht. De oude begraafplaats, daar waar ook twee ooms van me liggen. Maar ook pake Nanne en beppe Antje. Een mooi rustiek plekje, daar onder die grote kastanjeboom. (Kastanjeboom is helaas gekapt!) Tante Beitske heeft de respectabele leeftijd van bijna 90 jaar gehaald. Ik heb hele goeie herinneringen aan haar. Vroeger woonden we bijna naast elkaar op de Oosterboerweg, tussen Kollum en Kollumerpomp. Er woonden vijf Nicolaix92s op een rijtje! We woonden vrij en blij op de xb4ruimtexb4, zoals we dat altijd noemden. Met andere woorden, we woonden midden in de natuur en groeiden daarmee op. Er was een hechte band tussen onze families Nicolai. Bijna dagelijks kwamen we bij elkaar over de vloer. Kreeg de ene familie Nicolai bezoek, dan werden vaak ook de andere Nicolaixb4s bezocht. Het was een gezellige periode en er werd nooit echt moeilijk gedaan. Beitske, het was een lieve, een ontzettend aardige en zachte vrouw. Je zou bijna kunnen stellen dat ze x91slaafsx92 mijn oom volgde. Dat zijn zaken die nu bijna ondenkbaar zijn, maar in die periode was dat blijkbaar normaal. De vrouw luisterde naar de man. Ze deden bijna alles samen. Er werd hard gewerkt! Samen de koeien melken. Op de zondagmorgen was het voor mij vaste prik om tijdschriften met hen te ruilen. Als ik me niet vergis, was het de Panorama en de Margriet. Dan werd er gezellig koffiegedronken, koffie met kandij (als ik me niet vergis was het de witte kandij.) en een enkele keer werd er naar muziek geluisterd. Dan werd er een plaatje gedraaid. Ben Steneker, ik weet het me nog te herinneren en meer van die oude nostalgische muziek. Vaste prik was het voor tante Beitske, om op zaterdag de oprit naar de schuur, een oprit van zand, te vegen. Zandvegen! Het moest er immers netjes uitzien, voor het weekend. Stel je eens voor dat er visite zou komen! Daarbij hoorde ook het schoonmaken van een grindpad, deze liep langs de zijkant van de boerderij. Maar ook de tuintjes kregen de nodige aandacht. Ze hield van tuinieren, rozen en kleurige dahliax92s waren haar favoriete bloemen. Het zag er altijd ontzettend netjes en opgeruimd uit. Nooit zal ik het verhaal van de achtervolging vergeten…! De Nicolaixb4s woonden ongeveer een kilometer of drie buiten het dorp Kollum. Als je daar xb4s avonds op de fiets naar toe moest, dan kon het ontzettend donker zijn. Huizen stonden niet langs het kronkelige landweggetje, alleen enkele bomen. Straatverlichting was er niet, misschien eentje op een hoek van de kruising. Op een donkere avond kwam tante Beitske, op de fiets, in het donker terug uit Kollum. Plotsklaps hoorde ze, door een bocht fietsend, een tikkend geluidje. Ze kreeg het Spaans benauwd en had maar xe9xe9n gedachte: Ik word achtervolgd, door een rare kerel, die iets van me wil! Ze verhoogde haar snelheid, echter het getik nam in hevigheid toe…! Ze gooide er nog een tandje extra bovenop en zonder achterom te kijken jakkerde ze naar de huis. Het angstzweet brak uit! Het getik werd alleen maar erger en erger. Gelukkig, de schuurdeur stond open en ze kon zonder af te stappen naar binnen racen en kwakte de fiets tegen de muur, om zo snel mogelijk in huis te vluchten. Na inspectie van de fiets, door mijn oom, bleek het dat ze niet was achtervolgd door de xe9xe9n of andere enge kerel … oorzaak was een klein aardappelschilmesje. Dit lag achter op de bagagedrager en was op een bepaald moment gaan tikken en werd steeds heviger door de snelheid van fietsen. Vandaag hebben we haar met veel mensen naar haar laatste rustplaats gebracht.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

0 reacties op Beitske Nicolai-Sikkema is niet meer.

  1. Nanne fan Gelt en Griet zegt:

    Joun Nanne.

    In moai stikje oer tante Beits. In leave tante en hjoed in goed ofskie naam.

    Nanne

  2. Yke Ietje zegt:

    Bedankt Nanne foar de wurden oer us mem.
    Sa wie it ja de mooie tiid oan de Oosterboerewei.
    No is it stil, it docht wol sear,dyn nichtsje
    Yke Ietje

  3. Yke Ietje zegt:

    Bedankt Nanne foar de wurden oer us mem.
    Sa wie it ja de mooie tiid oan de Oosterboerewei.
    No is it stil, it docht sear. Oant Sjen Yke Ietje

  4. Wat heb je een mooi eerbetoon geschreven…

  5. Lukketine Reitsma Vries zegt:

    Nanne bedankt voor het verhaal over tante Beits, ik zal het uitprinten en aan mem geven. Mem hield veel van tante Beits en zal haar erg missen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s