LIEFDE

1-naamloos-001
LIEFDE
Er stond een vrouw in het gras. Naast haar lag haar tas, haar jas, haar zonnebril. Ze keek omhoog, naar het raam. En verder niks.Het was vrijdagmiddag, half twee misschien. Het gras was dat naast de Aldlânsdyk in Leeuwarden en de vrouw keek naar een man in een geel shirt. Het was een brede man daar achter het raam. En achter de tralies. Achter de vrouw reden de auto’s, met bestuurders die het schouwspel als bijzonder herkenden en met bestuurders die niets zagen. Die de konijnen, die daar normaal in het gras rondhuppen, ook nooit zien. Het heet er thans Penitentiaire Inrichting Noord Locatie De Marwei, maar het blijft een ordinaire gevangenis. Tralies en glas en een hoge muur met stroomdraad keren de buitenwereld op. Zij stond in de buitenwereld en ze trok zich niets van de auto’s aan. Ze wilde hem zien. En hij kennelijk haar, want het kon hem ook niets schelen dat passanten hem opmerkten. Zo sterk kan liefde zijn. Tenminste men mag aannemen dat het hier van beide kanten een daad van liefde betrof. Ze hadden het afgesproken. Immers, anders stonden ze daar niet, op hetzelfde moment, hij achter de tralies en zij in het gras. Zo’n beeld brengt een argeloze toeschouwer in verwarring. Bezoekuur gemist? Bezoekuur te kort? Nieuw kapsel getoond? Prille liefde? Gebroken liefde? Radeloze liefde?
Misschien had de man wel de vreselijkste dingen op z’n kerfstok. De argeloze voorbijganger wist het niet. Hij wist alleen dat de man de moeite had genomen om naar het raam te komen en de vrouw om om te lopen en daar in het verboden te betreden gras te staan. Het beeld van die twee, met daartussen, de struiken, de muur, de stroomdraden, het glas, de tralies, dat beeld bleef hangen, de godganse dag bij de automobilist, die er niet langer dan vijf seconden naar had gekeken. Tien meter, meer was het niet dat de man en de vrouw van elkaar scheidde. Onoverbrugbare meters voor gewone stervelingen, een afstand van niks voor verliefden.

(Geschreven door Bonne Stienstra)

Bovenstaande column is destijds geschreven door Bonne Stienstra, een oud-collega van me. Deze prachtige woorden van Bonne hebben me nooit losgelaten. Vaak als ik langs de Marwei rijd, dan denk ik aan deze bijzondere column. Zit er iemand naast me, dan vertel ik dit verhaal over die vrouw in het gras en de man achter de tralies! Gisteren kwam deze column ter sprake: Liefde. 
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s