tulpenannegreet3-p1420198autoboerlopen

Onbeschrijfelijk veel verdriet heeft het afgelopen jaar, mij gebracht. Ga daar in dit zeer beperkte jaaroverzicht echter niet teveel over uitweiden. Binnenkort kom ik hier nog wel eens op terug en daarom sla ik héél bewust de eerste twee maanden van dit jaar over, januari en februari waren ronduit één brok verdriet en ellende, voor mij en mijn familie. De foto van de tulpen symboliseert wel een klein beetje mijn gevoel, ergens in maart op het graf van Mijn Willy gelegd. Traditie in huize Nicolai was het om al vroeg in het jaar een ‘stukje voorjaar’ in huis te halen. Ik moest alleen verder en vooral alleen leven…, dit had Willy ook absoluut zo gewild! Dit heb ik gedaan, af en toe met vallen en weer opstaan. Met een lach en een traan. Alles op mijn eigen tijd. Denk eens aan Ameland, ons oh zo geliefde eiland. Ameland waar we zo ontzettend graag kwamen. Zeg maar tot ergens in oktober… lukte dit bij mij niet, voor geen meter! Toen is de ommekeer gekomen en voelde ik me op Ameland weer thuis. Als ik zo terug kijk…, heb ik ook genoten van heel veel moois! Heb heel veel leuke, aardige en mooie mensen ontmoet, tijdens al mijn wandeltochten: Friese Elfstedentocht, Rondje Ameland, de Nijmeegse, niet te vergeten de onvergetelijke Pompster Ryd Rintocht, etc., etc. Prachtige feesten waren er dit jaar en ik was aanwezig om te fotograferen en vooral te genieten: Admiraliteitsdagen in Dokkum, ons eigen Dorpsfeest in Damwâld en dan al die optochten in de buurdorpen. Maar ik kon ook genieten van prachtige muziek! Gelijk al in februari! Een fantastisch optreden van Jack Bottleneck in café de Lantaarn te Dokkum. Willy was fan van Jack! Al die fantastische artiesten in Noardewyn Live van Omrop Fryslân. Deuren van scholen gingen voor mij open…, ik mocht al fotograferend, genieten van die machtig mooie en gespannen kinder-koppies. Het mooie is…, dat ik echt alles mooi vind. Dit kan soms erg vervelend zijn, want je kan er behoorlijk onrustig van worden. Dan trok ik maar weer eens mijn wandelschoenen aan en trok de natuur in. Die ene keer dat ik samen met loopmaatje Joke op een prachtige nazomer-dag in de Bildhoek liep! Om nooit weer te vergeten…, zo mooi! Na al die mooie dingen, elke dag weer.., kom ik echter altijd weer alleen thuis. Natuurlijk is dit niet leuk…, maar heel eerlijk: Ik kan er goed mee omgaan en kom toch weer tevreden thuis. Naast al de mooie dagen, was er naast mijn/ons verdriet, ook het verdriet van vrienden/vriendinnen en goede kennissen. Zij verloren ook hun dierbaren, of werden overvallen door zware ziekten. Wat dit betreft is het een bijzonder ellendig jaar geweest. Iets totaal anders zijn de vele terreuraanslagen en de verharding in de politiek. Soms denk ik wel eens bij al die terreuraanslagen die worden gepleegd, niet alleen in Europa maar ook in de andere werelddelen: Het is gewoon oorlog, een nieuwe vorm van oorlogvoeren, op kleine schaal met gigantische gevolgen…! Dit kan toch nooit en te nimmer het doel zijn van… Het Leven! Iemand die bij mij het zonnetje laat schijnen is natuurlijk mijn kleine vriend: Nanne Lukas! Hij geeft mij heel veel energie. Heel beknopt is dit een kleine overpeinzing van een zeer bewogen jaar…!

p1400595p13709852-p1460889p1480655p1520377p1500958

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s